Leonardo da Vinci — the great Renaissance artist, inventor and anatomist — has 14 living male relatives, a new analysis of his family tree reveals. The new family tree could one day help Leonardo di ser Piero da Vinci ( 1452. április 15. – 1519. május 2.) itáliai polihisztor; festő, tudós, matematikus, [1] mérnök, feltaláló, anatómus, szobrász, építész, zenész, [2] [3] filozófus [2] és író volt egy személyben. Míg hírneve kezdetben a festészetén nyugodott, napjainkban főleg jegyzetfüzeteivel vált 15. april 1452, Vinci, nær Firenze (i dag i Italia) Død. 2. mai 1519, Amboise, Frankrike. Leonardo da Vinci. Selvportrett fra 1514. Leonardo da Vinci. Lisens: Falt i det fri (Public domain) Leonardo da Vinci var en italiensk maler, billedhugger, ingeniør og vitenskapsmann. Han regnes som en av de største begavelsene i europeisk historie. 4. Leonardo da Vinci był pierwszym człowiekiem, który zaprojektował czołg. Prototyp przypominał krzyżówkę indiańskiego namiotu z latającym spodkiem, a pociski stanowiły kamienie. 5. Słynny malarz zaprojektował również helikopter, który unosił się za pomocą wirnika wprawianego w ruch przez czterech mężczyzn. 6. Now, in Leonardo da Vinci’s Codex Leicester — a new four-volume edition of the 72-page scientific notebook, composed after 1508 — science historian Domenico Laurenza and I show how his Leonardo da Vinci, Mona Lisa, c. 1503-05, oil on panel 30-1/4 x 21 inches (Musée du Louvre) Mona Lisa oryginalnie była tego rodzaju portretem, lecz po latach jego znaczenie uległo zmianie i stał się ikoną renesansu—możliwe najbardziej rozpoznawalnym obrazem na świecie. Mona Lisa jest prawdopodobnie portretem żony florenckiego kupca. 3. Leonardo da Vinci był artystą wszechstronnym . Leonardo da Vinci był jednym z najwybitniejszych artystów epoki renesansu. Był malarzem, rzeźbiarzem, architektem, wynalazcą, naukowcem i filozofem. Jego najbardziej znane dzieła to “Mona Lisa” i “Ostatnia Wieczerza”. 4. Włochy były kolebką renesansu Leonardo di Ser Piero da Vinci (pron.), ou simplesmente Leonardo da Vinci (Anchiano, 15 de abril de 1452 — Amboise, 2 de maio de 1519), foi um polímata nascido na atual Itália, uma das figuras mais importantes do Alto Renascimento, que se destacou como cientista, matemático, engenheiro, inventor, anatomista, pintor, escultor, arquiteto, botânico, poeta e músico. É ainda conhecido como Obraz. 0. click fraud protection. Leonardo da Vinci był malarzem, rzeźbiarzem, architektem i inżynierem wojskowym, ale jego nazwisko na zawsze było związane z malarstwem. Dlatego tutaj 11 najważniejszych dzieł artysty zostanie omówionych w porządku chronologicznym. 1. Zwiastowanie. Rojstvo in ozadje[ | ] Fotografija stavbe iz surovega kamna z majhnimi okni, obdane z oljkami, možni rojstni kraj in dom Leonardovega otroštva v Anchianu, Vinci, Italija. Leonardo da Vinci, pravilno imenovan Leonardo di ser Piero da Vinci (Leonardo, sin ser Piera iz Vincija), je bil rojen 15. aprila 1452 na toskanskem hribu ali blizu njega v 2aSoa. Jeśli zapytamy przypadkową osobę, kto to jest Leonardo da Vinci, każdy odpowie, że był to największy malarz, który żył w czasach renesansu. Jego dzieła, jak słynna Mona Lisa, zachwycają i zadziwiają do dziś. Mało kto wie, że mistrz Leonardo działał za życia głównie jako naukowiec, inżynier i wynalazca. Wiele zawdzięcza mu również współczesna medycyna. Poznaj najważniejsze informacje i ciekawostki na temat życia i twórczości Leonarda da Vinci oraz jego dzieła i wynalazki. Leonardo da Vinci - życiorys, informacje i ciekawostki z życia Informacje o życiu Leonarda da Vinci - wczesne lata i wykształcenie Leonardo da Vinci żył w latach 1452 - 1519. Był nieślubnym synem florenckiego prawnika. Do dziś historycy badają, kim mogła być jego matka. Czy była zwykłą służącą, czy niewolnicą przywiezioną z Konstantynopola? Nie miała jednak dużego wpływu na jego życie, gdyż mały Leonardo został zabrany przez ojca w wieku 5 lat i wychowywany we Florencji. Leonardo miał liczne, przyrodnie rodzeństwo, z którym nie utrzymywał kontaktu. Leonardo prawdopodobnie od dziecka wykazywał talent do rysunku, gdyż ojciec oddał go na naukę do rzeźbiarza i malarza, Andrei del Verrocchio. W dzieciństwie uczył się łaciny, matematyki i geometrii, jednak całe życie ubolewał, że nie odbył porządnych studiów i w gruncie rzeczy był samoukiem. U Verrocchia uczył się do 1469 roku poznając techniki malarstwa, rzeźby oraz zasady perspektywy. Kariera artystyczna Leonarda Po ukończeniu nauki Leonardo wstąpił do cechu artystów we Florencji, a po kilku latach stworzył własną pracownię. Z okresu pracy we Florencji pochodzi jego wczesnie dzieło, portret Ginevry Benci. W 1482 roku artysta znalazł pracę na dworze Lodovica Sforzy w Mediolanie, gdzie został nadwornym malarzem i inżynierem. Oferował swoje usługi głównie jako muzyk i inżynier. Swoje talenty wykorzystywał głównie do projektowania widowisk teatralnych z niesamowitymi efektami specjalnymi. Aby zabawiać gości księcia, ułożył zbiór zagadek i łamigłówek. Książe Sforza udostępnił malarzowi swoja rezydencję na pracownię oraz podarował posiadłość z winnicą. W tym okresie Leonardo namalował słynny fresk Ostatnia wieczerza. Niestety w skutek eksperymentów i prób tworzenia fresków nową techniką, malowidło bardzo szybko uległo zniszczeniu. Namalował też Damę z gronostajem i Madonnę w grocie, jednak wobec nawału innych prac i zainteresowań, nie miał wiele czasu na malarstwo. Po najeździe Francuzów na Lombardię i cieczce Lodovica Sforzy, Leonardo opuścił Mediolan i udał się do Mantui, na dwór Izabeli D’Este. Następnie w Wenecji stworzył ekspertyzę odnośnie fortyfikacji miasta. Przez kolejne lata podróżował imając się różnych zajęć, głównie inżynieryjnych. Od roku 1513 pracował dla papieża w Rzymie. W 1516 roku został zaproszony do Francji przez króla Franciszka I. Król zapewnił artyście świetne warunki życia i spędzał z nim dużo czasu na rozmowach. Leonardo, który był już wtedy częściowo sparaliżowany po wylewie, zmarł w 1519 roku. Ciekawostki z życia Leonarda Leonardo kochał przyrodę i zwierzęta. Stosował dietę wegetariańską. Miał też zwyczaj kupować ptaki, aby wypuszczać je na wolność. Potępiał też polowania i nigdy nie brał w nich udziału. Biografowie spierają się co do tego, czy był mańkutem. Do dziś nie wiadomo, dlaczego Leonardo prowadził swe notatki pisząc od prawej do lewej. Czy był leworęczny i nie chciał pisząc zamazywać tekstu? Czy też chciał utrudnić niepowołanym odczytanie swych notatek? Nie zachował się, żaden pewny wizerunek Leonarda i nie do końca wiadomo jak wyglądał w młodości. Jednak ze źródeł pisanych wiadomo, że był bardzo przystojnym mężczyzną. Nigdy się nie ożenił. Istnieje wiele domysłów na temat jego życia prywatnego. Niektórzy biogafowie przypisują mu romanse z Ginevrą Benci, Izabelą D’Este czy też z Izabelą Aragońską. Inni zaś twierdzą, że był homoseksualistą. W młodości Leonardo znalazł się w grupie oskarżonych o korzystanie z męskiej prostytutki. Oskarżenia oddalono, jednak malarz stał się ostrożny i odtąd nie ujawniał szczegółów ze swego życia prywatnego. Najważniejsze dzieła Leonarda da Vinci Dzieła malarskie Co ciekawe Leonardo nie uważał się za malarza. Na dworach ówczesnych książąt szukał pracy jako inżynier lub architekt. W listach do potencjalnych pracodawców podawał przede wszystkim informacje o umiejętności budowy machin wojennych, talentach muzycznych i przedstawiał swoje wynalazki. Zaś informacje o talencie malarskim podawał mimochodem, gdzieś na końcu. W ciągu swojego życia namalował prawdopodobnie tylko 22 dzieła malarskie, zaś na łożu śmierci żałował że nie poświęcił się bardziej malarstwu. Co ciekawe, za życia bardzo ceniono go jako malarza. Księżna D’Este nie mogła się doprosić, aby ją sportretował. Jednak Leonardo bardziej interesował się badaniem świata, projektowaniem, tworzeniem wynalazków i wymyślaniem nowych technik, że nie starczało mu czasu na malarstwo. Znane dzieła Leonarda da Vinci, które dotrwały do naszych czasów: Zwiastowanie,Madonna z goździkiem,Portret Ginevry Benci,Mona Lisa,Madonna Benois,La bella Principessa,La belle Ferroniere,Dama z gronostajem,Św. Hieronim - obraz niedokończony,Madonna w grocie 1,Madonna w grocie 2,Portret muzyka,Fresk Ostatnia wieczerza,Św. Anna samotrzeć,Madonna z kądzielą,Zbawiciel Świata,Jan Chrzciciel. Prócz tego źródła podają informacje o 5 dziełach, które zaginęły. Ponadto zachowały się liczne rysunki i szkice Leonarda jak również bogato ilustrowane notatniki i zapiski. Leonardo da Vinci jako renesansowy rzeźbiarz i architekt Jako wszechstronnie uzdolniony człowiek renesansu, Leonardo zajmował się również rzeźbą. Jednak żadna z jego prac rzeźbiarskich nie została ukończona. Pozostały po nich tylko liczne rysunki i projekty. Otrzymał on zlecenie wykonania pomnika konnego Francesca Sforzy. Wykonał szereg rysunków, projektów, stworzył model gipsowy naturalnej wielkości, jak również przygotował się technicznie do wykonania odlewu. Jednak trwała wojna z Francją i brąz na pomnik został przeznaczony na inne cele. Obecnie w Mediolanie znajduje się posąg konia wykonany dokładnie według notatek i rysunków Leonarda da Vinci. Pomnik, odsłonięty w 1999 roku, znajduje się w pobliżu wyścigów konnych i stanowi jedną z atrakcji turystycznych Mediolanu. Również projekty architektoniczne Leonarda nie doczekały się realizacji. Ciekawy był projekt mostu w Konstantynopolu. Prawdopodobnie w czasie pobytu w Rzymie, Leonardo rozmawiał z wysłannikami sułtana i przekazał im swój list z ofertą pracy dla sułtana Bajazyda II. Wykonał dla niego projekt mostu. Co ciekawe projekt ten zrealizowano w Norwegii. W 2001 roku otwarto w miejscowości As, most wybudowany według zmniejszonego projektu Leonarda. Leonardo da Vinci jako renesansowy inżynier, architekt i wynalazca Leonardo da Vinci jako człowiek renesansu Epoka renesansu rozpoczęła się we Włoszech w XIV wieku i trwała do końca XVI wieku. W okresie poprzedzającym upadek Konstantynopola, artyści, myśliciele, naukowcy i ludzie sztuki uciekali przed Turkami do Włoch. Był to okres świetności księstw włoskich, odkrycia dzieł starożytnych i fascynacji sztuką, literaturą i nauką. O Leonardzie mówi się jako o człowieku renesansu, o wszechstronnych zainteresowaniach. Całe życie prowadził własne badania nad światem i sporządzał dokładne notatki ze swoich obserwacji, które zaczął prowadzić już w młodości. Wykonywał setki szkiców i rysunków. Zaczął od nauki rysunku badając proporcje ludzkiego ciała. Owocem jego dociekań jest “Człowiek witruwiański”, czyli schemat proporcji ciała. Leonardo tworzył ogromne ilości notatek, z których do naszych czasów zachowało się około 7 tysięcy stron, co stanowi połowę, tego co stworzył. Pracując u Lodovica Sfrozy zajmował się projektowaniem ogrodów, budową studni. Na własną rękę studiował podstawy mechaniki, budowę kanałów i matematykę. Nauczył się też lepiej łaciny, aby studiować dzieła starożytnych. Leonardo szukał też pracy na dworach jako muzyk. Co ciekawe, w Polsce został wykonany instrument muzyczny, według wcześniej nie zrealizowanego projektu Leonarda. Leonardo da Vinci i medycyna Leonardo interesował się ludzkim ciałem początkowo jako artysta, aby szlifować umiejętność rysunku. W późniejszych latach rozpoczął studiowanie ciała ludzkiego, wykonując sekcje zwłok we florenckim szpitalu. Sekcje były wówczas zabronione, jako zbezczeszczenie zwłok. Dlatego też ówcześni artyści jak Leonardo czy Michał Anioł, wykonywali sekcje po kryjomu, w nocy, borykając się z obrzydzeniem. W latach 1511 - 1514, Leonardo studiował działanie serca, tętnic i żył. Prawdopodobnie swoje obserwacje opierał na badaniach zwłok ludzkich oraz zwierzęcych. Interesował się również powstawaniem życia. Zachowały się jego rysunki dziecka w łonie matki czy też działania stosunku seksualnego. Był też prekursorem zdrowego trybu życia, gdyż odkrył, że chorobom można zapobiegać przez umiarkowane ćwiczenia fizyczne i poprawę diety. Wynalazki Leonarda da Vinci Mistrz Leonardo uważał się głównie za inżyniera. W liście do Lodowica Sforzy opisywał swoje umiejętności inżynierskie, szczególnie w projektowaniu machin wojennych. Już w młodości interesował się sztuką wojenną i tworzył schematy wymyślonych przez siebie machin, na przykład czegoś w rodzaju karabinu maszynowego. Leonardo studiował również przepływ wody i projektował ogrody i studnie. Większość wynalazków Leonarda nigdy nie zostało wykonanych za jego życia i pozostało tylko jako pomysły w jego notatkach. Na dworze Lodovica Sforzy pracował głównie jako twórca imponujących widowisk, w czasie których wykorzystywał znajomość techniki, aby tworzyć zapierające dech efekty specjalne. Na łożu śmierci, zaś, żałował że nie poświęcił się bardziej malarstwu, które przyniosło mu światową sławę na wieki. Ludzie Ciekawostki o Leonardo da Vinci „Zostawiajmy po sobie dobre imię i trwałą pamięć wśród śmiertelnych, aby życie nasze nie przeszło nadaremnie” Leonardo da Vinci znany jest przede wszystkim z ogromnego talentu malarskiego. Tysiące stron notatek, jakie po sobie pozostawił pokazują jednak, że był filozofem, inżynierem, astronomem, architektem… Prawdziwym człowiekiem renesansu. 1Urodził się 15 kwietnia 1452 roku niedaleko miejscowości Vinci. 2Jego pełne imię brzmi Leonardo di ser Piero da Vinci. 3Pochodził z nieprawego łoża - był synem prawnika Ser Piero i chłopki imieniem Caterina. 4Nigdy nie ukończył żadnej szkoły. 5Szlify malarskie ćwiczył pod okiem florenckiego malarza Andrea del Verrocchio. 6Mimo iż przez wiele lat uważano, że był mańkutem, Leonardo da Vinci był oburęczny. Do takich wniosków doszli badacze z Instytutu Opificio delle pietre dure we Florencji podczas analizy najwcześniejszego znanego rysunku artysty – Pejzażu z rzeką. 7Potrafił jednocześnie pisać jedną ręką i malować drugą. 8Wypracował umiejętność pisania lustrzanego, z którego korzystał, gdy notował istotne znaleziska i pomysły. 9Wykorzystywał lustro, by dzięki odwróconej perspektywie oceniać efekty swojej malarskiej twórczości. 10Fascynował się inżynierią wojskową, a jego szkice wyprzedzały epokę, w której żył. Był autorem między innymi projektu machiny latającej, spadochronu, czy czołgu. Oto i ona – Mona Lisa. Wyobraź sobie, że ta Pani, co godzinę przyjmuje średnio 500 osób! Mało komu dane jest jednak zobaczyć ją z naprawdę bliska, bo niewielki portret zawsze otacza tłum. Wszystkie oczy i smartfony skierowane są w stronę Mona Lisy, choć po drugiej stronie znajduje się słusznych rozmiarów płótno, czyli „Wesele w Kanie” Paolo Veronese – obraz równie wysokiej klasy, co Mona Lisa. Czemu więc to ona jest tak adorowana? Co sprawiło, że ten obraz jest tak sławny. Przecież w Luwrze są jeszcze cztery inne wielkie dzieła Leonarda. Tymczasem Mona Lisa to zaledwie niewielki portret włoskiej mieszczki. Na imię było jej Lisa Gherardini, po mężu Giocondo. Leonardo namalował ją niedługo po tym, jak urodziła pierworodnego syna. Pracy nad obrazem nie towarzyszyła jednak żadna niesamowita historia. Czemu więc to właśnie Lisa uśmiecha się do nas ze wszystkich kubków i magnesów z Luwru? Gdzie dokładnie prezentowana jest Mona Lisa? Do Mona Lisy nie sposób nie trafić – wystarczy podążać za tłumem. Obraz znajduje się w osobnej sali tuż obok Wielkiej Galerii. Dlaczego Mona Lisa jest sławna? Ciekawostki o obrazie, których możesz nie znać… Dzieła sztuki stają się sławne na skutek różnych czynników, a na sławę Mona Lisy złożył się nie jeden, a kilka z nich. Oto 3 najważniejsze: 1. Sława i geniusz artysty Pierwszy to sława i geniusz artysty, którym w tym wypadku oczywiście jest Leonardo da Vinci. Mona Lisa jest sławna, bo namalował ją wielki artysta, który znacząco pchnął europejskie malarstwo do przodu. Musisz wiedzieć. że Leonardo był znany i podziwiany już przez mu współczesnych. Jego sława sięgała daleko poza Italię, o czym świadczy chociażby to, że ostatnie lata życia spędził on na dworze króla Francji. Jedna z Legend głosi, że Leonardo da Vinci miał umrzeć w ramionach króla Francji Franciszka I. Nie trudno też natknąć się na informacje, że przybył do Francji ze swoimi ukochanymi obrazami w tym Mona Lisą. Tak naprawdę Franciszek odkupił jednak ten obraz od jego spadkobierców / Jean Auguste Dominique Ingres, Śmierć Leonarda da Vinci, źródło: Wikimedia Commons Ten fakt cały czas nie rozwiązuje jednak naszej zagadki. Leonardo nie jest przecież twórcą jednego obrazu. Z jakiegoś powodu tłumy ciągną jednak do Luwru, a nie do Muzeum Czartoryskich, by zobaczyć „Damę z Gronostajem”. W tym miejscu pojawia się czynnik numer dwa, czyli działalność XIX-wiecznych krytyków sztuki. 2. Działalność XIX-wiecznych krytyków sztuki „Dama z Gronostajem” bardzo długo była częścią prywatnej kolekcji i dopiero pod koniec XIX stulecia została udostępniona krakowskiej publiczności. W tym czasie Mona Lisa od kilku dekad wisiała na publicznej ekspozycji w Luwrze i była doskonale znana publiczności i krytykom. Obraz szczególnie wiele zawdzięcza Walterowi Paterowi – brytyjskiemu krytykowi, który zaczął wysuwać portret Lisy de Giocondo przed inne dzieła Leonarda. Karykatura przedstawiająca Waltera Patera, źródło: Wikimedia Commons Nieco wcześniej inny krytyk – tym razem francuz – zwrócił też uwagę na słynny uśmiech Mona Lisy i zaczął doszukiwać się w portrecie florenckiej mieszczki jakiegoś głębszego sensu. Potem posypały się kolejne analizy i interpretacje, których większość na romantyczną modłę utożsamiała Mona Lisę z kobietą fatalną. W modelce przestano widzieć żonę kupca, a zaczęto doszukiwać się kurtyzany, kochanki albo nawet kochanka Leonarda. Wszystkie te teorie i tak nie zdołały uczynić Mona Lisy najsłynniejszym obrazem świata. Jeszcze do 1911 r. za największe arcydzieło sztuki europejskiej była uznawana „Madonna Sykstyńska” Rafaela eksponowana obecnie w Galerii Obrazów Starych Mistrzów w Dreźnie. Potem wydarzył się jednak czynnik numer trzy, czyli słynna kradzież Mona Lisy. 3. Kradzież Mona Lisy Plan był prosty, złodziej przyszedł do muzeum w niedzielę w normalnych godzinach jego otwarcia, następnie schował się w nieużywanym schowku i spędził tam całą noc. Nazajutrz muzeum było zamknięte dla zwiedzających, bo w poniedziałki w muzeach zwyczajowo wykonuje się prace porządkowe. O poranku złodziej wyszedł więc z kryjówki, ubrał biały fartuch, jaki nosili pracownicy muzeum i udał się do salonu Carré, gdzie wisiała wówczas Mona Lisa. Tam zdjął obraz ze ściany i zabrał na zaplecze, gdzie wyjął Monę z ramy. Potem schował obraz pod płaszczem i wyszedł. Tak po prostu. Kradzież Mona Lisy – ilustracja z jednej z francuskich gazet / źródło: Wikimedia Commons Co ciekawe, zguby nie zauważono od razu. Pracownicy najwyraźniej byli zbyt zajęci swoimi rutynowymi obowiązkami. Jego brak zauważył dopiero malarz Louis Beroud. Beroud miał zamiar namalować obraz, przedstawiający Mona Lisę inne arcydzieła prezentowane w Salon Carré w Luwrze. Tuż po kradzieży przybył więc do muzeum, aby wykonać wstępny szkic. Problem w tym, że miejsce gdzie wisiała Mona Lisa było puste. Oczywiście Beroud zgłosił to strażnikom, ale Ci powiedzieli mu, że obraz został chwilowo zdjęty z wystawy, bo czeka go sesja zdjęciowa. Beroud wrócił więc za kilka godzin, ale w miejscu obrazu wciąż były jedynie puste haki. Wtedy stało się jasne, że nikt nie robi mu fotografii. Luwr został zamknięty na tydzień. Przeszukano każdy kąt muzeum, licząc na to, że obraz jest gdzieś w Luwrze. Ale nigdzie go nie było. Mona Lisa uciekła z Luwru, i to z pewnością nie sama. Ktoś zdjął ze ściany i wyniósł z muzeum. Ale kto to był? I dokąd ją zabrał? Luwr po kradzieży Mona Lisy / źródło: Wikimedia Commons O wydarzeniu dowiedziała się oczywiście prasa. Pod koniec sierpnia 1911 roku na okładkach większości francuskich pism pojawiła się albo reprodukcja Mona Lisy albo zdjęcie pustej ściany gdzie wcześniej wisiał obraz. Francuzi i cała Europa byli w szoku, bo podobne wydarzenie nie miało dotąd miejsca. Dziennikarze nie ustawali w spekulacjach, a publiczność przychodziła do muzeum tylko po to, aby zobaczyć haki, na których wisiała rama z Mona Lisą. Paryż 1911 r. Uliczny śpiewak, sprzedający ulotki z satyryczną piosenką na temat kradzieży Mona Lisy / źródło: CNN Niepewność trwała aż dwa lata. Po tym czasie obraz szczęśliwie odnalazł się we Włoszech. Okazało się, że złodziejem był były pracownik Luwru Vincenzo Peruggia. Gdy został złapany tłumaczył, że motywem kradzieży był powrót Mona Lisy do ojczyzny, czyli do Florencji. I były to z jego strony bardzo cwane posunięcie, bo dzięki temu dla Włochów stał się bohaterem narodowym. Tak naprawdę kradzież była jednak podyktowana znacznie prostszymi pobudkami. Peruggio po prostu chciał się wzbogacić na tej kradzieży. W końcu wpadł w momencie gdy chciał sprzedać obraz. Wtedy zdecydowanie nie wykazał się sprytem. Tylko niedoświadczony, zupełnie pozbawiony wyobraźni złodziej zgodziłby się na to, aby przy transakcji sprzedaży obrazu, o którym od dwóch lat mówiła cała Europa był dyrektor Galerii Uffizi we Florencji. A Perrugio na to przystał. Co więcej zgodził się na to, aby obraz został zabrany z jego hotelowego pokoju do Uffizi w celu dokładniejszego zbadania przez specjalistów. Jak nietrudno się domyślić nie doczekał się ani zwrotu obrazu, ani pieniędzy. Na drugi dzień była u niego policja z nakazem aresztowania. Peruggio przechowywał obraz w walizce z podwójnym dnem / źródło: CNN W międzyczasie dyrektor Uffizi powiadomił Luwr o tym, że ich zguba wreszcie się znalazła. Mona Lisa odbyła wtedy krótką wycieczkę po największych włoskich miastach, po czym w blasku chwały wróciła do Francji. Nie została na stałe we Włoszech, ale dzięki kradzieży stała się najsłynniejszą Włoszką w dziejach. Przez dwa lata była na ustach całej Europy. W prasie notorycznie pojawiały się reprodukcje obrazu. A pamiętajmy, że mówimy o czasach, kiedy dostęp do reprodukcji dzieł sztuki nie był tak prosty jak dzisiaj. Obraz można było zobaczyć jedynie na żywo, w muzeum albo w jakimś książkowym albumie. Po kradzieży praktycznie wszyscy, zarówno lepiej jak i gorzej wykształceni wiedzieli jednak jak wygląda Mona Lisa, bo nie sposób było nie usłyszeć o tej aferze. Ikona popkultury Wtedy Mona Lisa przestała być jedynie obrazem – stała się tym czym jest dzisiaj popkulturowym fenomenem, bohaterką memów, niezliczonych przeróbek – z wąsatą Mona Lisą Duchampa na czele. Wąsata Mona Lisa Duchampa ukazała się w 1919 r. w magazynie „Le Rire”. Przyczyną kontrowersji były nie tyle wąsy, co dopisek autora. LHOOQ to skrót od francuskiego wyrażenia „Elle a chaud au cul„, co znaczy „Ona ma gorący tyłek” / źródło: Wikimedia Commons Potem Mona Lisa bywała obiektem jeszcze kilku prób kradzieży i ataków. Ktoś usiłował zniszczyć ją żyletką, ktoś inny rzucił w nią kamieniem. Stąd pancerna szyba, stąd dziesiątki zabezpieczeń, stąd tłum turystów, którzy cykają setki zdjęć, aby udowodnić, że widzieli najsłynniejszy obraz świata. Najsłynniejszy obraz świata, nie Mona Lisę, bo umówmy się – nikt nie przychodzi tu, aby podziwiać XVI-wieczny portret i mistrzowską technikę Leonarda. Temu doświadczeniu bliżej jest do spotkania z celebrytką. Luwr, sala 711, widok współczesny / Źródło: Jumpstory Książki i artykuły dla dociekliwych: Grażyna Bastek, „Historia jednego obrazu: La Gioconda”, DwutygodnikMaria Poprzęcka, „O złej sztuce”, Warszawa 1998; w szczególności polecam rozdział pt. „Arcydzieła są zmęczone”.Donal Sasson, „Mona Lisa. Historia najsłynniejszego obrazu świata”, Poznań 2003. Muzyka wykorzystana w podcaście pochodzi z dwóch banków muzyki: Epidemic Sound oraz Free Music Archive. Zrealizowano w ramach programu stypendialnego Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego – Kultura w sieci